زندگی هنر بافتن پارچه ی زیباییست

زندگی دوختن شادیهاست

و به تن کردن پیراهن گلدار امید

و برون آمدن از خانه ی آن کوچه ی بن بست زمستانی در صبح بهار

روح سرسبزی را باید در خویش دمید ...

پیام نوروز این است:

دوست داشته باشید و شاد زندگی کنید

زمان همیشه از آن شما نیست ...!

 ( با تشکر از همه ی شما عزیزان که پیام تبریک نوروز گذاشته بودین براتون آرزوی سالی پر از سعادت و تندرستی دارم.)

مردی در کنار ساحل دورافتاده ای قدم می‌زد. مردی را در فاصله دور می بیند که مدام خم می‌شود و چیزی را از روی زمین بر می‌دارد و توی اقیانوس پرت می‌کند. نزدیک تر می شود، می‌بیند مردی بومی صدفهایی را که به ساحل می­افتد در آب می‌اندازد.
- صبح بخیر رفیق، خیلی دلم می­خواهد بدانم چه می­کنی؟
- این صدفها را در داخل اقیانوس می اندازم. الآن موقع مد دریاست و این صدف ها را به ساحل دریا آورده و اگر آنها را توی آب نیندازم از کمبود اکسیژن خواهند مرد.
- دوست من! حرف تو را می فهمم ولی در این ساحل هزاران صدف این شکلی وجود دارد. تو که نمی‌توانی آنها را به آب برگردانی خیلی زیاد هستند و تازه همین یک ساحل نیست. نمی بینی کار تو هیچ فرقی در اوضاع ایجاد نمی­کند؟
مرد بومی لبخندی زد و خم شد و دوباره صدفی برداشت و به داخل دریا انداخت و گفت: "برای این یکی اوضاع فرق کرد."

آنجا که درخت بيد به آب مي رسد، يک بچه قورباغه و يک کرم همديگر را دیدند. 

 

آن ها توي چشم هاي ريز هم نگاه کردند

 

...و عاشق هم شدند 

 

کرم، رنگين کمان زيباي بچه قورباغه شد، 

 

و بچه قورباغه، مرواريد سياه و درخشان کرم 

 

بچه قورباغه گفت: من عاشق سرتا پاي تو هستم 

 

کرم گفت: من هم عاشق سرتا پاي تو هستم.قول بده که هيچ وقت تغيير نمي کنی

 

بچه قورباغه گفت : قول مي دهم 

 

ولي بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغيير کرد

 

درست مثل هوا که تغيير مي کند 

 

دفعه ي بعد که آنها همديگر را ديدند، بچه قورباغه دو تا پا درآورده بود.

 

کرم گفت: تو زير قولت زدي 

 

بچه قورباغه التماس کرد: من را ببخش دست خودم نبود...من اين پا ها را نمي خواهم 

 

...من فقط رنگين کمان زيباي خودم را مي خواهم 

 

کرم گفت: من هم مرواريد سياه و درخشان خودم را مي خواهم 

 

قول بده که ديگر تغيير نميکني 

 

بچه قورباغه گفت قول مي دهم 

 

ولي مثل عوض شدن فصل ها، 

 

دفعه ي بعد که آن ها همديگر را ديدند، 

 

بچه قورباغه هم تغيير کرده بود. دو تا دست درآورده بود 

 

کرم گريه کرد : اين دفعه ي دوم است که زير قولت زدي 

 

بچه قورباغه التماس کرد: من را ببخش. دست خودم نبود. من اين دست ها را نمي خواهم

 

من فقط رنگين کمان زيباي خودم را مي خواهم 

 

کرم گفت: و من هم مرواريد سياه و درخشان خودم را 

 

اين دفعه ي آخر است که مي بخشمت 

 

ولي بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغيير کرد 

 

درست مثل دنيا که تغيير مي کند 

 

دفعه ي بعد که آن ها همديگر را ديدند، 

 

او دم نداشت 

 

کرم گفت: تو سه بار زير قولت زدي و حالا هم دل من را شکستي 

 

بچه قورباغه گفت: ولي تو رنگين کمان زيباي من هستي

 

کرم جواب دا :آره، ولي تو ديگر مرواريد سياه ودرخشان من نيستي. خداحافظ 

 

کرم از شاخه ي بيد بالا رفت و آنقدر به حال خودش گريه کرد تا خوابش برد

 

يک شب گرم و مهتابي، 

 

کرم از خواب بيدار شد 

 

آسمان عوض شده بود، 

 

درخت ها عوض شده بودند 

 

همه چيز عوض شده بود 

 

اما علاقه ي او به بچه قورباغه تغيير نکرده بود.با اين که بچه قورباغه زیر قولش زده بود، اما او تصميم گرفت ببخشدش

 

بال هايش را خشک کرد

 

بال بال زد و پايين رفت تا بچه قورباغه را پيدا کند 

 

آنجا که درخت بيد به آب مي رسد، 

 

يک قورباغه روي يک برگ گل سوسن نشسته بود 

 

پروانه گفت: بخشيد شما مرواريدٍ 

 

ولي قبل ازينکه بتواند بگويد :...سياه و درخشانم را نديديد؟ 

 

قورباغه جهيد بالا و او را بلعيد ، 

 

و درسته قورتش داد 

 

و حالا قورباغه آنجا منتظر است 

 

...با شيفتگي به رنگين کمان زيبايش فکر مي کند 

 

...نمي داند که کجا رفته 

 

جي آنه ويليس

ای انسان،

خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان
اما بقدر فهم تو کوچک میشود
و بقدر نیاز تو فرود می آید
و بقدر آرزوی تو گسترده میشود
و بقدر ایمان تو کارگشا میشود
و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریک میشود
و به قدر دل امیدواران گرم میشود

یتیمان را پدر می شود و مادر
بی برادران را برادر می شود
بی همسرماندگان را همسر میشود
عقیمان را فرزند میشود
ناامیدان را امید می شود
گمگشتگان را راه میشود
در تاریکی ماندگان را نور میشود
رزمندگان را شمشیر می شود
پیران را عصا می شود
و محتاجان به عشق را عشق می شود

خداوند همه چیز می شود همه کس را
به شرط اعتقاد
به شرط پاکی دل
به شرط طهارت روح
به شرط پرهیز از معامله با ابلیس

بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا
و مغز هایتان را از هر اندیشه خلاف
و زبان هایتان را از هر گفتار ِناپاک
و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار

و بپرهیزید
از ناجوانمردیهــا
ناراستی ها
نامردمی ها!

چنین کنید تا ببینید که خداوند
چگونه بر سر سفره ی شما
با کاسه یی خوراک و تکه ای نان می نشیند
و بر بند تاب، با کودکانتان تاب میخورد
و در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان میکند
و در کوچه های خلوت شب با شما آواز میخواند

مگر از زندگی چه میخواهید
که در خدایی خدا یافت نمیشود؟
که به شیطان پناه میبرید؟
که در عشق یافت نمیشود
که به نفرت پناه میبرید؟
که در سلامت یافت نمیشود
که به خلاف پناه میبرید؟
و مگر حکمت زیستن را از یاد برده اید
که انسانیت را پاس نمی دارید ؟!

از سخنان ملاصدرای شیرازی

بی تو! نه کار این جهان لنگ شده

نه بین زمین و آسمان جنگ شده

نه نان شده قحط  نه دریا شده خشک

اما دل من برای تو تنگ شده ...